Roślina z rodziny ogórecznikowatych. Swoją nazwę zawdzięcza wystającym z korony pręcikom, przypominającym język żmii, oraz temu, że w przeszłości używany był przeciw ukąszeniom żmii. Występuje w Europie i Azji. W polskiej florze archeofit dość pospolity na całym niżu i w niższych położeniach górskich. Roślina dwuletnia, ciepłolubna, bywa uprawiany jako roślina ozdobna. Dawniej używana była jako trutka na szczury a z nasion wytłaczano dawniej olej.

Munţii Retezat (po węg. Retyezát-havasok), w polskim tłumaczeniu „Porąbane Góry”, to trzecie pod względem wysokości góry w Rumunii. Położone w Karpatach Południowych jest też jednym z najczęściej odwiedzanych pasm górskich w tym kraju. Najwyższym szczytem Retezatu jest Peleaga 2509 m n.p.m., inne sąsiednie (Papuşa, Bucura, Vf. Retezat) też niewiele ustępują jej pod względem wysokości. Główny, najwyższy region Retezatu zbudowany jest ze skał krystalicznych i występują tu licznie piarżyska, kotły i jeziorka polodowcowe, których jest tu około 80-ciu. Największe z nich to Bucura o powierzchni 8,8 ha, położone jest na wysokości 2040 m n.p.m. Natomiast grzbiety oddalone od głównego masywy tracą już swój wysokogórski charakter i są bardziej łagodne.

Brateiu (niem. Pratei, węg. Baráthely), to niewielka miejscowość w powiecie Sibiu, położona przy trasie DN14, 6 km za Mediaș w kierunku Sighișoary. Korzenie wioski sięgają 1283 roku, kiedy to pojawili się tu sascy osadnicy. Sasi licznie zamieszkiwali te tereny do 1903 r., kiedy to nastąpiła duża migracja ludności do Ameryki. Potem dzieła dokończyły dwie wojny światowe i ciężkie czasy komunizmu. Nieliczne saskie rodziny, które tu jeszcze mieszkały, wyemigrowały po roku 1990, tuż po upadku rządów Ceauşescu. W 2002 roku mieszkały tu już tylko 32 osoby pochodzenia saskiego.

Tom rozpoczynający piątą dziesiątkę Płajów otwiera opracowanie Magdy Michniewskiej poświęcone drewnianym cerkwiom regionu Lapuş w północnej Rumunii — znacznie mniej znanym, a równie cennym jak słynne cerkwie marmaroskie. Odkrywczy charakter ma artykuł Macieja Śliwy, któremu udało się na podstawie starych map, przekazów historycznych, a także współczesnych zdjęć lotniczych nie tylko zrekonstruować wygląd szańca konfederatów barskich w Koniecznej w Beskidzie Niskim, ale nawet zlokalizować jego pozostałości w terenie. Bogusław Tomaszewski inwentaryzuje kolejne zapomniane znaki dawnej bieszczadzkiej granicy polsko-czechosłowackiej, a w innym tekście przedstawia perypetie związane z wytyczaniem granicy polsko-sowieckiej po 1945 r. Jerzy Montusiewicz zaś wyszukuje w gąszczach Gór Marmaroskich żeliwne słupki polsko-rumuńskie, których zostało już tam bardzo mało.

Wielka Fatra tworzy rozległe gniazdo górskie położone pomiędzy gęsto zaludnionymi regionami Turca, Liptowa i Kotliny Zwoleńskiej. Główne grzbiety pasma układają się na kształt litery „Y”. Od przełęczy Małý Šturec podnoszą się ku północy coraz wyższe wierzchołki, kulminując w szczytach Krížna, Ostredok (najwyższy szczyt Wielkiej Fatry, 1592 m n.p.m.) i Ploská tworzących wspaniałą wysokogórską połoninę z bujną roślinnością, tzw. Halną Fatrę.

Góry Godeanu (Munţii Godeanu) – są dzikim, znacznie wypiętrzonym pasmem, położonym w obrębie Właściwych Karpat Południowych. Granice masywu na północy i wschodzie przebiegają doliną Lapuşnicu Mare i dalej przez przełęcz Curmătura Soarbele. Na tym odcinku Góry Godeanu graniczą z Górami Retezat, a przełęcz odgradza również dwie ciekawe doliny rzek Jiu i Cernei. Południowo-wschodnia granica z pasmem Vâlcan oraz Mehedinţi, wytycza rzeka Cerna, zaś południowo-zachodni skaj pasma biegnie od doliny rzeki Cerny, potokiem Olanul i dalej przez przełęcz Curmătura Olănelor do doliny potoku Hideg, oddzielając masyw od Gór Cernei. Natomiast północno-zachodnią stanowią doliny rzek Hideg i Şes, oddzielając masyw od Gór Ţarcu.

Buzd (skas. Buss, niem. Bussd, węg. Szászbuzd) jest to niewielka wioska w powiecie Sibiu, administracyjnie połączona z miejscowością Brateiu. Położona jest w pobliżu miasta Mediaș, i aby tam trafić musimy zjechać z drogi DN 14 na południe tuż przed Brateiu. Po czterech kilometrach niezbyt dobrej drogi dojedziemy do Buzd.

Już podczas naszych ostatnich wojaży po Rumunii w styczniu 2011r toczyliśmy rozmowy o następnej wyprawie. Ja byłem bardziej za kwietniem, ale gdy tylko w Polsce stopniały śniegi zadzwonił Bartek z pytaniem jedziemy? Nigdy nie byłem w Rumunii w marcu, w naszych górach jest wtedy szaro i ponuro, ale może bardziej na południe będzie ciekawiej? Długo nie musiał mnie namawiać, dołączył do nas też Andrzej, który zauroczył się krajem Drakuli na ostatniej, styczniowej wyprawie.