8 sierpnia w Chyrowie, koło Sambora, biskup pomocniczy archidiecezji lwowskiej Leon Mały przewodniczył jubileuszowym obchodom 300-lecia kościoła parafialnego św. Wawrzyńca. Po raz pierwszy od zakończenia II wojny św., Mszę św. odpustową odprawiono w odzyskanej niedawno przez wiernych świątyni. W uroczystości uczestniczyła też grupa krewnych byłych parafian, którzy przyjechali z Polski i Wielkiej Brytanii.
Proboszcz ks. Paweł Czyrek powiedział, że parafia rzymskokatolicka w tym miasteczku istnieje od 1531 r. Obecny kościół p.w. św. Wawrzyńca został wybudowany na początku XVIII w. Później wzniesiono dzwonnicę i kilka razy dokonywano rozbudowy kościoła. Po II wojnie światowej kościół zamknięto. Przez jakiś czas mieścił się tam magazyn, później pomieszczenie świątyni zaadaptowano na dom kultury oraz siedzibę organizacji kozaków. Z zewnątrz, kościół zachował wygląd świątyni, ale wewnątrz został przegrodzony i utworzono w nim dwa piętra.

W redakcji dwumiesięcznika „Skarby Podkarpackie”, przy ul. Gałęzowskiego 6/317 w Rzeszowie, czekają bezpłatne egzemplarze kolejnego 23 numeru. Tym razem hitem powinny stać się teksty o podkarpackich śladach rocznic bitwy pod Grunwaldem, tej sprzed 100 lat i obecnie. A także rozbudowany blok poświęcony historii ochrony przyrody w naszym regionie i ludziach z nią związanych.
Lipcowa rocznica 600-lecia Grunwaldzkiej Victorii zagościła także na łamach „Skarbów”. Zamieszczona została pierwszą część zestawu pomników z obchodów rocznicy sprzed lat 100, a w następnym numerze opisane zostaną pomniki Jagiełły w naszym województwie. Dodatkowo zaprezentowano dzieło, które w sposób trochę nieoczekiwany uświetniło tegoroczne obchody. Gigantycznych rozmiarów drewniana płaskorzeźba z Gawłuszowic, kopia obrazu „Bitwy pod Grunwaldem” Jana Matejki, przy odpowiednich działaniach marketingowych, może stać się atrakcją turystyczną w tej części Podkarpacia.

Po dwóch tygodniach jazdy rowerami 20 lipca dotarliśmy do Pojany Mikuli. Wiedzieliśmy m.in. z przewodnika „Bezdroże” o polskich wsiach na rumuńskiej Bukowinie i byliśmy ciekawi jak wygląda życie rodaków, którzy tam przybyli ponad 270 lat temu (pierwsi osadnicy z Tereblesztów i Starej Huty Krasnej przybyli w 1834r.). Nasze oczekiwania i wyobrażenia nie dorastały do pięt rzeczywistości. Planowaliśmy zostać dzień, góra dwa, żeby odpocząć od pedałowania i ruszyć dalej. Jednak gościnność tamtejszych ludzi na czele z Łukaszem Juraszkiem, który jest „chodzącą informacją turystyczną” o wsi i okolicach, i spotykanie codziennie niezwykłych ludzi- tubylców i turystów z Polski- spowodowały, że spędziliśmy w Pojanie 10 wspaniałych dni. To było dla nas jak podróż do wsi sprzed 30 lat, jakie znamy z naszego dzieciństwa.

Gotycka świątynia z Haczowa, wpisana na listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Naturalnego UNESCO znana jest wszystkim miłośnikom starej architektury. Rzadko jednak uwagę przyciąga usytuowany po drugiej stronie rzeki zabytkowy zespół parkowo-dworski, który od lat starają się uratować przed kompletnym zniszczeniem władze samorządowe gminy.

Góry Almaj (Munţii Almaj) – są niezbyt wybitnym, raczej dzikim pasmem położonym w skrajnie południowej części rumuńskich Karpat. Północne granice z pasmem Semenic wytyczone są przez drogę Bozovici – Iablaniţa, południowe zaś wyznacza dolina Dunaju, oddzielając Karpaty od pasma Gór Wschodnioserbskich. Wschodnie kresy biegną dolinami rzek Mehadicy i Cerny, na odcinku Iablaniţa – Orşova, oddzielając pasmo Almaj od gór Cernei i Mehedinţi. Zachodni skraj poprowadzony został po linii Şopotu Nou – Sicheviţa, stanowiąc granicę z górami Locvei, natomiast na północnym – zachodzie granicę z pasmem Aninei wyznacza kotlina Almaj.

Setki zapomnianych już dań huculskiej i pokuckiej kuchni zaprezentowano na I Międzynarodowym Kulinarnym Festiwalu „Smaczny Spas”. Partnerem medialnym imprezy był Kurier Galicyjski. Festiwal rozpoczyna się od spotkania z organizatorem Mychajłem Stowpiukiem, producentem ekologicznie czystych karpackich herbat z górskich traw. Gdy spotkanie dobiega końca, wprost z kołomyjskiego muzeum po gości podjeżdża kareta. Z wiatrem we włosach i muzyką w uszach zwiedzamy miejscowość.

Jezioro Izvorul Muntelui zwane również (głównie w polskich wydawnictwach) jeziorem Bicaz, powstało w latach pięćdziesiątych, po spiętrzeniu rzeki Bystrzycy. Zbiornik jest jednym z większych jezior zaporowych w Karpatach rumuńskich, a jego powierzchnia wynosi około 3000 ha i stanowi granicę pomiędzy górami Ceahlau i Stânişoarei. Jezioro można objechać na dwa sposoby, od wschodu drogą DN15, zaś od zachodu lokalną drogą u stóp pasma Ceahlau. Pierwsza trasa jest bardziej widokowa i wije się na odcinku około 40 km wzdłuż brzegów jeziora odsłaniając piękne widoki na potężny masyw Ceahlau. Drogowcy budując tą drogę zadbali o walory widokowe tego odcinka i w wielu miejscach powstały małe parkingi. Niestety jezioro ze względu na strome brzegi jest trudno dostępne i rzadko gdzie można zjechać nad jego brzeg.

Obecnie wieś w gminie Krzywcza. Sądząc po śladach, istniało tu grodzisko wczesnośredniowieczne, w roku 1389 zachowała się wzmianka o przynależności wsi do Kmitów, w roku 1484 Babice uzyskują prawa miejskie. W latach 1 8 8 0 –1934 posiadają status miasteczka. Co należy zobaczyć w Babicach? Niewątpliwie najciekawszy jest kościół z XVIII–XIX wieku z parą dzwonnic po bokach i remontowaną aktualnie plebanią po drugiej stronie drogi. Dla posiadających więcej czasu warte poszukania będą ślady obwarowań ziemnych, drewniana cerkiew z połowy XIX w. oraz drewniane domy z XIX wieku z okapami i podcieniami.